ΟΙ ΘΕΟΙ ΤΟΥ ΟΛΥΜΠΟΥ

Κυριάρχησαν σε ένα συγκεκριμένο στάδιο της εξέλιξης του αρχαίου ελληνικού κόσμου, όταν αποσυντέθηκε η προϋπάρχουσα κοινωνία μητρογραμμικής καταγωγής και το φυλετικό σύστημα αντικαταστάθηκε από την πόλη. Ο δαίμονας αντανακλούσε μια κοινωνία φυλετικά οργανωμένη, όπου πρωτεύουσα ανάγκη ήταν η εξασφάλιση της τροφής, ενώ η θρησκεία εξέφραζε τη συλλογική συνείδηση, τη συλλογική συγκίνηση και φαντασία, τις κοινές ανάγκες. Τότε υπήρχε η λατρεία της Γης, της μάνας Γης, που εξασφάλιζε την επιβίωση των μελών της φυλής μέσα από τον αέναο κύκλο ζωής-θανάτου. Μια προσέγγιση της αρχαίας ελληνικής θρησκείας που διατηρεί τον πρωτοποριακό χαρακτήρα και τη ζωντάνια της, μια προσέγγιση με διαχρονική, θα λέγαμε, αξία.