ΟΤΑΝ ΤΕΛΕΙΩΝΟΥΝ ΟΙ ΚΑΙΡΟΙ (ΠΡΩΤΟΣ ΤΟΜΟΣ)

Ένα χωριό πορεύεται, τον τελευταίο αιώνα, με τους θρύλους και τις παραδόσεις του, στο περιθώριο των εξελίξεων. Μια οικογένεια τολμά να ξεχωρίσει από τις υπόλοιπες. Τελευταίος απόγονος ένα παιδί -ο Νίκος-, που αντρώνεται με την παρουσία ενός μισότρελου παππού, την καθοδήγηση ενός σοφού γέροντα και τα προφητικά όνειρα μιας γιαγιάς. Η επαφή του με τους τσιγγάνους σημαδεύει την πορεία της ζωής του. «Τι πα' να πει με τουτ μαγκάβ, παππού;» «Που το άκουσες αυτό, ωρέ διαβολάκο;». Μετά γύρισε και τον σβέρκωσε χαϊδευτικά με τη χερούκλα του. Τον κοίταξε στα μάτια με κατανόηση: «Μόρτη...» είπε σαν να τον ζήλευε. Οι αθώοι καιροί τελειώνουν όμως, κι ένα παλιό κρασί έρχεται να πάρει τη μοίρα στα χέρια του. (...) (ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΣΤΟ ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ)