ΤΑ ΜΕΛΕΝΙΑ ΛΕΜΟΝΙΑ

Ήταν Ιούλιος που πήγα στα πράσινα νερά ίσαμε τότε τα έβλεπα από μακριά κι όλο έλεγα, να πάω, να πάω στα πράσινα νερά - μα δεν πήγαινα. Ώσπου κάποτε ήρθε ένα χάραμα που ξεκίνησα. Μη με πιστεύετε. Μπήκα γυμνός στη θάλασσα κι άρχισα να πηγαίνω και μέσα μου μια αγωνία με κεντούσε, πως τα πράσινα νερά θα βγούνε ένα ακόμη ψέμα, μια φενάκη κοντά στις άλλες. Και μαζί με τούτη την αγωνία με γέμιζε και μια βουβή λαχτάρα, ότι στο τέλος θα συναντιόμασταν. Μη με πιστεύετε. Κολύμπαγα για ώρες, πόσες δεν ξέρω. Κι όλο και περισσότερο κυριευόμουν από αυτό που ήθελα - κι όλο θάμπωνε ο γύρω μου κόσμος. Τα πράσινα νερά, τα πράσινα νερά - αυτό είχα στο νου μου μονάχα. Μη με πιστεύετε. [...] (Από τον πρόλογο της έκδοσης)