ΤΟ ΠΑΘΟΣ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΥΑΣ

... Ήταν, λοιπόν, μια αλχημιστική πολιτεία. Ήταν χάος, αποσύνθεση, μαυρίλα, νύχτα. Χτισμένη βάσει συντεταγμένων, όπως οι αρμονικές πόλεις της Κινεζικής Αυτοκρατορίας, σχεδιασμένη σε αυστηρή συμφωνία με τις προσταγές ενός δόγματος λογικής, στους δρόμους της είχαν δοθεί αριθμοί, κι όχι ονόματα, από σεβασμό στη λειτουργικότητα, τους είχαν σχεδιάσει με καθαρές, λιτές γραμμές, για ν' αποφευχθούν εκείνες ακριβώς οι ποταπές γωνιές του αποθηκευμένου παρελθόντος, οι υπόνομοι της Ιστορίας, που δηλητηριάζουν τη ζωή των ευρωπαϊκών πόλεων. Κι αυτή η πόλη, χτισμένη με προδιαγραφές που απέκλειαν τις αρχέγονες ανθρώπινες έξεις, είχε γίνει εξαιρετικά τρωτή επειδή το σκοτάδι υπήρχε, ανομολόγητο, στις ψυχές των κατασκευαστών της. (...) (ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΣΤΟ ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ)