BRUCE CHATWIN

Ο αιφνίδιος θάνατος του Μπρους Τσάτουιν από AIDS, το 1989, τερμάτισε βίαια μια σταδιοδρομία που τότε είχε φτάσει το απώγειό της. «Ο Μαύρος Λόφος», «Ουτς», «Ο αντιβασιλέας της Ουίντα», «Τα μονοπάτια των τραγουδιών», «Παταγωνία», τα βιβλία του, είχαν αρχίσει να πουλιούνται κατά εκατοντάδες χιλιάδες αντίτυπα. Αλλά η φήμη του δεν σταμάτησε να εξαπλώνεται μετά το θάνατό του και τα εξαίσια γοητευτικά κείμενά του εξακολουθούν να μαγεύουν τους αναγνώστες σε όλο τον κόσμο: Αφρική, Ασία, Νότιο Αμερική, ο αναγνώστης ταξιδεύει μαζί με τον «ταξιδιώτη με τις αέρινες σόλες», βλέπει μαζί του, διασκεδάζει μαζί του, ζει μαζί του. «Από τους συγχρόνούς μας, είχε το πιο καλλιεργημένο και αστραφτερό μυαλό», λέει ο φίλος του Σαλμάν Ρούσντι. Και ο Βέρνερ Χέρτζογκ τον βλέπει σαν «τον τελευταίο παραμυθά. Η φωνή του, η ματιά του, τον έκαναν έναν από τους πραγματικά μεγάλους συγγραφείς του καιρού μας». Όσο για τον Πάτρικ Λι Φέρμορ, αυτός τον θεωρούσε, ως «τον πιο εξωφρενικό άνθρωπο που γνώρισα ποτέ». Και εξωφρενικά ήταν όλα όσα είχαν σχέση με αυτόν. Η επαγγελματική του σταδιοδρομία - πόσες δουλειές δεν άλλαξε - ο γάμος του, η σεξουαλική του ζωή , τα ταξίδια του. Κοινωνικός αλλά και ερημίτης, μελαγχολικός ή ξέφρενα κωμικός, ήταν, πάνω από όλα, ο άνθρωπος που είχε γεννηθεί για να πει ιστορίες - για τους φίλους του, για τους ανθρώπους που γνώρισε στα πολλά του ταξίδια, για τον ίδιο τον Μπρους Τσάτουιν. (ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΗΣ ΕΚΔΟΣΗΣ)