ΔΕΝΟΜΑΙ ΠΟΛΥ ΕΥΚΟΛΑ

«Ο ήρωάς μας κοντεύει τα πενήντα. Δεν υπάρχουν πενήντα τρόποι να είσαι πενήντα· μόνο δύο: ή πείθοντας τον εαυτό σου ότι είσαι ακόμα νέος, ή βαρυγκομώντας ότι έχεις ήδη γεράσει. Έρχεται στην καρδιά των Χάιλαντς για να συναντήσει μια γυναίκα είκοσι χρόνια νεότερή του. [...] Η ηρωίδα μας είναι όμορφη, πολύ όμορφη. Και, φυσικά, το ξέρει. Δεν είναι σωστό να ζητάμε συνεχώς απ' τις γυναίκες που είναι όμορφες και που οι άνδρες τους το θυμίζουν συνέχεια, να συμπεριφέρονται σαν να 'ταν άσχημες. [...] "Δεν έπρεπε να 'ρθω", λέει και ξαναλέει μέσα του ο ήρωάς μας. [...]
Εκείνη μιλάει, λέει ό,τι της κατέβει, για σκοτσέζικα πρόβατα, για τους σκοτσέζικους χερσότοπους, για σκοτσέζικα γαϊδουράγκαθα, για σκοτσέζικους γλάρους, εκείνος, θέλει δε θέλει, δέχεται να εμπλακεί σ' αυτή την αγροτική και εθνικιστική συζήτηση. [...] Την ακούει, την κοιτάζει, αμήχανος. Όλα πάνω της τον ελκύουν, κι ο ήρωάς μας θυμώνει γι' αυτή την έλξη που εκείνη του την προκαλεί τόσο φυσικά, με την αίγλη της και μόνο, χωρίς να καταβάλλει καμία προσπάθεια και, αυτό είναι το χειρότερο, χωρίς καν να το επιθυμεί. Πολλοί έχουν πέσει, και θα πέσουν, θύματα της γοητείας της. [...]
Αναρωτιέται αν αυτή ακριβώς η άρνηση της αγάπης είναι που τον έλκει, τον αιχμαλωτίζει, τον οδηγεί στην άβυσσο.» (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

"Το κείμενο του Λε Τελιέ σίγουρα είναι μια σπουδή στην έννοια του αυτοσαρκασμού. Της αυτογελοιοποίησης, η οποία κρύβει μέσα της ψήγματα απελπισίας. Γιατί μπορεί να βρισκόμαστε μέσα σε μια ερωτική ιστορία, αλλά βρισκόμαστε και μέσα σε μια ιστορία κρίσης της ανδρικής ταυτότητας. Μια ιστορία όπου το πέρασμα του χρόνου - διαρκές, ανάλγητο, ασυγκράτητο - καταφέρνει να αλλάξει την εικόνα, αλλά όχι την ψυχή, η οποία ποθεί τη ζωή με το ίδιο σθένος που το έκανε πάντα. "Γιατί η καρδιά του δεν γερνάει όπως το δέρμα του, όπως τα μάτια του; Είναι, άραγε, δείγμα δύναμης, αδυναμίας ή τρέλας το ότι δεν καταφέρνει να γεράσει;" Ερωτήματα που βασανίζουν διαρκώς το μυαλό του ήρωα. Το πέρασμα του χρόνου. Τα σημάδια του. Η ψυχική ηλικία που δεν συμβαδίζει με την πραγματική. Στο πρόσωπο των συνομηλίκων του δεν αναγνωρίζει τον εαυτό του. Είναι, όμως, στ' αλήθεια έτσι; Ή είναι απλώς άλλο ένα παιχνίδι του μυαλού; Το χιούμορ είναι ίσως το μόνο αντίδοτο. Μόνο έτσι μπορεί να τροφοδοτήσει την αγάπη του για την "αισθητική και το παράλογο". Ένας άντρας μπορεί να κινήσει γη και βουνά για τον έρωτα. Ή μήπως δεν είναι μόνο ο έρωτας; Μήπως το μόνο που κάνει είναι να κυνηγάει τον χρόνο, αρνούμενος να αποδεχτεί το αυτονόητο, το εφήμερο του πόθου, το εφήμερο της ζωής;
Μια απλή ιστορία αγάπης, λοιπόν, δοσμένη σε τέλεια ελληνικά από τον Αχιλλέα Κυριακίδη, όπου η έλλειψη πλοκής αντικαθίσταται από ένα "κινούμενο" μυαλό που επινοεί τρόπους για να εκφράσει την ασυγκράτητη επιθυμία του για ζωή. Άλλωστε, το λέει και ο Πολ Όστερ στην "Επινόηση της μοναξιάς": Η γλώσσα δεν είναι η αλήθεια. Είναι ο τρόπος μας να υπάρχουμε στον κόσμο." (Ευγενία Μπογιάνου, Εφ. ΑΥΓΗ, 04-07-2023)