Η ΓΙΟΓΚΑ ΜΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΔΑΣ

Το βιβλίο είναι αφιερωμένο στην βοηθό της δασκάλας μου, την κ. Μαρία.
Στα μάτια της, τα μεγάλα πράσινα μάτια. Μέσα σ' αυτά έβλεπα τον πόνο για την ζωή μου που χανόταν. Η μαθήτρια της γιόγκα προχωρούσε σε βάρος του παιδιού. Τα μάτια που το έβλεπαν, τα μάτια που πονούσαν γι' αυτό.
Πίσω από την χαρά της προόδου υπήρχε πάντα η σκιά της ζωής που δεν ζούσα.
Και να 'μαι τώρα εδώ με δέκα χρόνια κενό. Γίνονται σιγά-σιγά, μέρα την μέρα έντεκα. Και θα πρέπει να ζήσω με το βάρος της απώλειας. Εγώ πένθησα πρόσφατα για αυτό που η κ. Μαρία πενθούσε χρόνια. Για την ανθρώπινη διάστασή μου που πληγώνονταν.