. . . ΙΔΕ ΠΑΡΡΗΣΙΑ ΛΑΛΕΙ . . .

... Αν είχα τότε ανοίξει την συνειδητότητά μου, τόσο ώστε να νοιώθω την απέραντη αγάπη του Θεού, δεν θα αισθανόμουν τόση μοναξιά και δεν θ' άφηνα τόσο από τον χρόνο μου να βουλιάζει στο τέλμα. Αν είχα καταληφθεί από έρωτα τυραννικό για τον Θεό, κάθε άλλη κοσμική τυραννία θα είχε εξουδετερωθεί και θ' απολάμβανα τη χαρά της χάρης Του υπομένοντας χωρίς να ταράσσομαι. Ήμουν όμως βυθισμένη σε θλίψεις χωρίς νόημα. Έπρεπε να πιάσω πάτο για ν' αποκολληθώ από τις κοσμικές ματαιότητες που «υψηλά τριγύρω μου έστησαν τείχη», να τα υπερπηδήσω και να δω έξω από αυτά το θαυμαστό κόσμο που υπήρχε, να συνειδητοποιήσω ότι ήμουν κομμάτι αυτού του κόσμου σε μια απέραντη αλυσίδα αλληλεπίδρασης κι αδελφοσύνης...