ΛΑΙΚΙΣΜΟΣ Ή ΠΡΩΤΟΠΟΡΙΑ

Στον πρόλογο κάποιας άλλης εργασίας μου μίλησα εκτενώς για τη μεταφυσική της "ανανέωσης" που μεταφέρει άκριτα και μηχανιστικά σχήματα της Ευρώπης. Η δημοκρατία είναι μέγιστο αγαθό, η βία απεχθής σε όλους - ωστόσο η μέγιστη βία είναι η ταξική συγκρότηση της κοινωνίας, η εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο. Και με όλες τις δυσκολίες μας, ο πραγματικός σοσιαλισμός αυτή τη βία την έχει εξουδετερώσει.
Είναι μήπως καιρός να μιλήσουμε και για την άλλη πλευρά -εκείνους που οχυρωμένοι στις παρυφές του κινήματος, δίχως ολική οπτική, μικροαστοί στην παιδεία και στην καθημερινή τους ζωή, ανέραστοι, δίχως βιώματα προσωπικά ή συλλογικά, με τις εξίσου μηχανιστικές θέσεις τους που θέλουν να μεταφέρουν στη χώρα μας μεσοπολεμικές πραγματικότητες, καθυστερούν έτσι επώδυνα την πραγμάτωση της πραγματικής Αλλαγής;
Παρ' όλα αυτά το κίνημα αντέχει, το κίνημα αναπτύσσεται, κρυμμένα έστω κάποτε, στο βραχύ καιρό, στο βάθος της καρδιάς του κόσμου. Ο κομμουνιστής είναι ερωτικός είπαμε ή δεν είναι τίποτα. Και το μέλλον είναι ερωτικό, το μέλλον είναι κόκκινο - το μέλλον είναι κοντά μας πια καθώς ο άνθρωπος -μέσα από τις επιτυχίες του και μέσα από τις αποτυχίες του- τελικά αναπτύσσεται βάζοντας τέλος στο διχασμό του όλου σώματός του από τη διαίρεσή του σε τάξεις, ενοποιώντας γύρω του τη συντριμμένη ύλη, καθιστώντας το Εγώ του το Εμείς του κόσμου.