ΜΑΜΑ, ΚΙ ΕΓΩ ΔΕΝ Σ' ΑΓΑΠΩ

"Μ' αγαπά, δε μ' αγαπά..." Την πρώτη φορά που έπαιξα αυτό το παιχνίδι ήμουν παιδί. Κατά νου είχα τη μαμά μου. Όμως, όσο περισσότερο έπαιζα τόσο πιο πολύ μπερδευόμουν. Επιτέλους, αν ισχύει κάτι από τα δύο, θα πρέπει να ισχύει για πάντα, όχι κάθε μαργαρίτα να διαψεύδει την προηγούμενη... Αλλά όσες φορές κι αν επανέλαβα τη διαδικασία, όσες φορές κι αν άλλαξε η ετυμηγορία, το τελικό πλάνο ήταν γκρο και πάντα το ίδιο: το συνονόματό μου λουλούδι κατακίτρινο και καταμαδημένο... Ποια είναι η μονάδα μέτρησης της μητρικής αγάπης; Το κιλό, το στρέμμα, το λίτρο, το αμπέρ ή μήπως η ανθρωποώρα; Όπως και να τη μετρήσεις, το αίμα νερό δεν γίνεται. Το πολύ πολύ να γίνει το μελάνι για μια ανεξίτηλη ιστορία. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου) «Το Μαμά κι εγώ δεν σ’αγαπώ είναι ένα πεζογράφημα ειλικρινές, μεταξύ άλλων και γιατί δεν κατατάσσεται στην εφηβική λογοτεχνία, αλλά σ’ εκείνη των ενηλίκων. Έχουν γραφτεί εκατοντάδες χιλιάδες σελίδες, δύσκολες και περίτεχνες και σοβαρές, σαν να μην υπήρξε γι’ αυτούς τους ενήλικες συγγραφείς ούτε για μιαν ημέρα η παιδική τους γλώσσα, ή σαν να χάθηκε και να ξεχάστηκε την ίδια στιγμή. Γιατί επιθυμούν, επιχειρούν τόσο λίγοι να την ανασύρουν; Ίσως επειδή, ο λόγος-πόνος του παιδιού είναι πιο κοντά απ’ το κάθε τι στο άφατο». (Παυλίνα Μάρβιν, bookpress.gr, 06/03/2011)