ΜΕ ΤΟ ΙΔΙΟ ΜΕΤΡΟ

Μα να πεθάνεις και να πας άγνωστο που να κείτεσαι ένα κρύο κουφάρι και να λιώνεις τούτη η αισθαντικά όλο θέρμη οργή να γίνει, ζυμάρι από πηλό και το μακάριο πνεύμα να λούζεται από πύρινα ύδατα, ή να μένει σε περιοχή φριχτή, πυκνοπερίπλεχτη από πάγους, ή να φυλακιστείς μεσ' σε άφαντους ανέμους, να σε φυσάν με βία ασύχαστη ολοτρόγυρα στον μετέωρον κόσμον ή να 'σαι το χειρότερο απ' τα χειρότερα, όσα νους λειψός κι αβέβαιος φαντάζεται στριγγλίζοντας! Είναι πολύ φριχτό! Ο πιο ελεεινός, ο πιο αποτρόπαιος βίος, που χρόνος, πόνος, στέρηση και φυλακή μπορούν στη φύση να επιβάλουν, είν' παράδεισος μπροστά στο φόβο του θανάτου.