ΜΕΤΑ ΤΟ ΑΜΦΙΘΕΑΤΡΟ

Ο επιστήμονας, κυρίως ο πανεπιστημιακός, ασχολείται με την έρευνα και τη διδασκαλία, δηλαδή την παραγωγή έγκυρης γνώσης και τη διάχυσή της, πρωτίστως στο κοινό των ομοτέχνων του και στους μαθητές του.

Τι συμβαίνει, όμως, στην πράξη, στον ανταγωνιστικό, σκληρό κόσμο μιας όλο και πιο εφαρμοσμένης, και τελικά εμπορεύσιμης έρευνας; Ο επιστήμονας χρειάζεται όλο και περισσότερο την αποδοχή της κοινής γνώμης, αφού αυτή αποτελεί το καταναλωτικό κοινό των αποτελεσμάτων της έρευνας, κι επομένως τη βάση της χρηματοδότησής του. Συχνά μάλιστα η αποδοχή αυτή χρησιμοποιείται, για να υπερβεί κανείς την επιστημονική κρίση των ομοτέχνων, η οποία είναι χρονοβόρα, επίπονη και -για να είμαστε δίκαιοι- μερικές φορές επηρεαζόμενη από προσωπικές σχέσεις και επαγγελματικές αντιπαλότητες. Κι εκεί εμφανίζονται, ως από μηχανής θεοί, τα Μ.Μ.Ε., τα οποία βεβαίως έχουν τους δικούς τους κανόνες λειτουργίας και επιτυχίας...