Ο ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΒΟΤΣΗΣ ΚΑΙ Ο ΤΟΡΠΙΛΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΦΕΤΧΙ ΜΠΟΥΛΕΝΤ

Στα εφηβικά μου χρόνια, τα χρόνια της Κατοχής και του Εμφύλιου, μέναμε στην οδό Κούσκουρα, δίπλα στην εκκλησία της Μητροπόλεως. Τότε, οι δρόμοι -εκτός της Τσιμισκή- δεν ήταν ασφαλτοστρωμένοι, και το καλοκαίρι προς μεγάλη χαρά των πιτσιρικάδων ο Δήμος τους κατάβρεχε με το αυτοκίνητο-ποτιστήρα, πίσω από το οποίο τρέχαμε χοροπηδώντας.
Μια άλλη διασκέδαση για τους πιο μεγάλους ήταν να κατεβαίνουμε στην παραλία για φόρεμα. Τότε, από το λιμάνι μέχρι την οδό Μοργκεντάου η παραλία ήταν γεμάτη με καΐκια κολλητά το ένα δίπλα στο άλλο, που έρχονταν από τα νησιά και από το Πήλιο φέρνοντας λάδι, κρασί, φρούτα κ.ό.
Ανάμεσα σ' αυτό ρίχναμε τις πετονιές μας, φτιαγμένες από τρίχες από τις αλογοουρές, τις οποίες ξεριζώναμε κρυφά από τους αραμπατζήδες, καθώς εκείνοι περίμεναν υπομονετικά να έρθει η σειρά τους να φορτώσουν το αγώγι. Η συνηθισμένη ψαριά ήταν μερικές σαλιάρες και κανένας δυο γοβιοί. Αν πιάναμε και κανένα σπάρο, το θεωρούσαμε μεγάλη επιτυχία. [...]