ΣΕΡΓΙΑΝΙ

«Η ζωή είναι σεργιάνι, πάμε, ερχόμαστε, πορευόμαστε. Οι άνθρωποι διαδέχονται ο ένας τον άλλον χωρίς να γνωριστούν. Εικάζονται από τις κορυφές των κεραιών σαν σώματα τοποθετημένα στο κυλιόμενο χαλί του είδους. Η αγωνία χτυπά, πάλλεται στη θέση της καρδιάς. Ο εγκέφαλος είναι αίθουσα βασανιστηρίων όπου δεν τολμούν να φωνάξουν από φόβο μην εξαγριώσουν τον πόνο. Οι δεκαετίες της ύπαρξης σωρεύονται ή μία πάνω στην άλλη σαν κύβοι. Τη διασχίζουν βλοσυρά, χωρίς να βιώνουν κάθε στιγμή το δέος ότι βρίσκονται εκεί. Μόλις πριν γείρουν φτάνει η στιγμή προς την οποία εξαρχής κατευθύνονταν δίχως να το γνωρίζουν όλα φωτίζονται, διασαφηνίζονται, η ευτυχία φλογίζει τον ορίζοντα σαν βροχή από ήλιους. Δεν έχουν τον καιρό να σκεφτούν πως το σεργιάνι άξιζε παρ' όλα αυτά τον κόπο. Τα φώτα έχουν ήδη σβήσει, έζησαν μόνο γι αυτή την υπέρμετρη και σύντομη χαρά». (ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΣΤΟ ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ) "Θα μπορούσε να πάει στον πρώτο γιατρό που θα έβρισκε... Θα παρατηρούσε... Θα σκεφτόταν... Θα καθόταν στο σκαλοπάτι... Θα περπατούσε στο δρόμο... Θα ξάπλωνε στο κρεβάτι της... Θα έκλεινε τα μάτια... Θα αναρωτιόταν γιατί δεν κατάφερνε να ονειρευτεί". Η ηρωίδα του βιβλίου, μια περιπλανώμενη, χωρίς όνομα, χωρίς ιστορία, χωρίς επάγγελμα, η οποία ωστόσο μπορεί να διαλέξει ανάμεσα σε απεριόριστες υποθετικές διαδρομές, απεριόριστες υποθετικές δυνατότητες, με την ίδια, αδιαφοροποίητη απόσταση από τα πράγματα, είναι μια γυναίκα που έχει αποδράσει από τη ζωή, τόσο οριστικά και αμετάκλητα, ώστε μερικές φορές περιμένει "να έρθει γλυκά το τέλος μέσα στην ακινησία του σώματος και του πνεύματός της"... Μέχρι τότε απλώς περιφέρεται εξάλλου, σ' αυτή την αδιάκοπη περιπλάνηση, όπου δεν συμβαίνει τίποτε, θα μπορούσαν, απλούστατα, να συμβαίνουν τα πάντα -και συμβαίνουν. Γυμνό, σκληρό, αποκαρδιωτικό, το παράξενο αυτό, οριακό, μυθιστόρημα είναι φορές που μας θυμίζει τον Μπέκετ. Μέσα από έναν αυτοπαρωδούμενο λόγο, μέσα από τις συνεχείς αποδράσεις της φαντασίας, μέσα από ένα χιούμορ σαρκαστικό, το βιβλίο τού Ζοφρέ δεν είναι παρά ένα σεργιάνι στο ανούσιο, μια αδιάφορη καταβύθιση σ' αυτήν την παράλογη ιστορία "όλο βουή και πάθος, αλλά χωρίς καμιά σημασία", που είναι η ανθρώπινη ζωή. (ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΣΧΙΝΑ, ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ,5/7/2002)