ΤΡΟΤΖΑΝ

Πώς είναι να πεθαίνεις και να σε επαναφέρουν στη ζωή πενήντα χρόνια αργότερα; Να βρίσκεσαι ξαφνικά σε έναν κόσμο όπου δεν υπάρχει ελευθερία λόγου και έκφρασης, ουσιαστικά ούτε και σκέψης; Σε έναν κόσμο όπου δεν υπάρχουν αλκοόλ, σπορ, φύλα; Σε έναν κόσμο όπου οι γάμοι και το σεξ γίνονται με αλγόριθμο και υπό αυστηρή επιτήρηση; Σε έναν κόσμο όπου η υγεία είναι υποχρέωση και η κρεατοφαγία έγκλημα; Σε έναν κόσμο όπου οι άνθρωποι δεν επιλέγουν το επάγγελμα που θα ακολουθήσουν, δουλεύουν από το σπίτι σχεδόν 24 ώρες το εικοσιτετράωρο και δεν πάνε ποτέ διακοπές; Σε έναν κόσμο όπου τα social media είναι η ταυτότητά σου και έχουν υποκαταστήσει τα δικαστήρια; Σε έναν κόσμο όπου, στο όνομα της προόδου και της ισότητας, δεν επιτρέπονται ο έρωτας, το χιούμορ και καμιά μορφή τέχνης, όλοι είναι ίδιοι στο όνομα της διαφορετικότητας και η επιστήμη αντιμετωπίζεται ως θρησκεία; Σε έναν κόσμο όπου η Ιστορία ξαναγράφεται συνεχώς από την αρχή για να δαιμονοποιεί τους εκάστοτε αντιφρονούντες και εξωτερικούς εχθρούς; Σε έναν κόσμο όπου τα πάντα λογοκρίνονται, όπου υπάρχει μόνο μία άποψη, η σωστή, αυτή του καθεστώτος; Το "Τρότζαν" είναι ένα μυθιστόρημα που μιλάει για το δυστοπικό μέλλον που μας περιμένει. Ή μήπως για κάτι που ήδη ζούμε; (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου) «Ο Θανάσης Χειμωνάς είναι απαισιόδοξος, όπως και πολλοί συγγραφείς που φαντάζονται το μέλλον. Ο απόλυτος έλεγχος από την τεχνολογία και την εξουσία θα διαμορφώσει έναν και μόνο σωστό τρόπο ζωής, όπου η φαινομενική πολυφωνία θα έχει υποταγεί στο politically correct, όπου κάθε αντίθετη άποψη θα θεωρείται προσβλητική, και στην cancel culture, η οποία θα διαγράφει την Ιστορία και το παρελθόν, σαν τον Στάλιν που απάλειφε από τις φωτογραφίες του τους αντιφρονούντες. Μα αυτό το καθεστώς, που πολλοί σήμερα, διεκδικώντας πιθανά και απίθανα δικαιώματα, οραματίζονται, αυτό το καθεστώς θα είναι ένας εφιαλτικός κόσμος αφόρητης επιπεδοποίησης και αναπόδραστου ολοκληρωτισμού». [Γιώργος Ν. Περαντωνάκης, bookpress.gr, 04/04/2024]